2038, Utrecht verlost!

Klaas Strijbis, scheidend voorzitter Energiefonds Utrecht

We schrijven het jaar 2038. In Utrecht wordt de verlossing gevierd van fossiele brandstoffen en de CO2-productie, 12 jaar eerder dan de rest van Nederland. Koningin Amalia is zojuist in haar waterstoflimousine op de feestlocatie gearriveerd en wordt verwelkomd door commissaris van de Koningin in Utrecht, mevrouw Pennaerts. Ook de Utrechtse burgemeester Van Hooijdonk, net aangetreden na ministersposten voor Duurzaam Zakendoen en Leefstijl (DZL) en Mitigatie en Adaptatie Water (MAW) in twee kabinetten Klaver, schudt Hare Majesteit de hand en heet haar welkom in haar stad. Vertegenwoordigers van overheid en bedrijfsleven hebben massaal gevolg gegeven aan de oproep om te komen vieren dat Utrecht de eerste CO2-vrije stad in West-Europa is.

Het feest vindt plaats tussen de zonnedaken van de Jaarbeurshallen. De bewoners van de aangrenzende wijk Lombok, verduurzamers van het eerste uur, begeleiden een praalwagen met daarop hun helden Robin Berg en zijn partner Wendy Kremer. Tussen de feestgangers staan twee krasse knarren te praten met wat jongere gasten. Het zijn de heren Strijbis (86), met stok, en Taverne (88), die net zijn sportfiets in de stalling heeft gezet. Ze zijn in gesprek met de heren Van Houts (57) en Ellenbroek (66). De laatste blijkt ooit fondsmanager geweest te zijn van het Energiefonds Utrecht (EFU) en de andere drie waren bestuursleden van het eerste uur. We zijn immers 25 jaar verder en de afgesproken levensduur van het fonds is verstreken.

Ze halen herinneringen op. “Ik reed in het voorjaar van 2013 met mijn dieselauto ergens tussen Utrecht en de Bilt”, zegt Strijbis, “toen ik door ene mevrouw Hoogwijk werd gebeld. Ze vroeg of ik in gesprek wilde gaan met toenmalig wethouder Mirjam de Rijk over het opzetten van een fonds voor Energietransitie in de gemeente Utrecht, met name gericht op het MKB. Nadat ik met haar een verkennend gesprek had gevoerd en mijn voorwaarden had gesteld om het voorzitterschap op me te nemen en zij daar tenslotte mee akkoord ging, heb ik jou gelijk gebeld, Bouwe (Taverne, red.). Ik vroeg of je penningmeester wilde worden van de nieuw op te richten stichting. Je was net afgezwaaid bij de Rabobank en zei zonder aarzelen ‘ja’. Enige tijd later werd het bestuur verder gecompleteerd met Rob van Houts als juridisch bolleboos. We hadden je hard nodig om gedegen projectcontracten te sluiten met onze klanten. Omdat we als bestuursleden òf een voltijds baan hadden òf pensionado waren, stelden we rap een fondsmanager aan, nietwaar Roy (Ellenbroek, red.)?”

Inmiddels is oud-burgemeester Van den Berg van Amersfoort – Pim voor intimi – aangeschoven en hoort de verhalen geamuseerd aan. Hij kan nog steeds met plezier terugdenken aan zijn rol als gedeputeerde van de provincie Utrecht, die de aansluiting van de provincie bij het Energiefonds vond. “We maakten als gemeentelijk fonds al een vliegende start, maar met de provincie en de BNG erbij kreeg het fonds helemaal vleugels”, memoreert Taverne, “nadat we natuurlijk wel alles grondig met alle partijen hadden doorgepraat. Het leuke was dat daarmee niet alleen de geografie ruimer werd, maar ook de diversiteit aan projecten!” Van Houts vult daarop aan: “En de complexiteit van de contracten…” “Zeg dat wel”, zegt Ellenbroek.

“Ja”, mijmert Strijbis, “ik vond het toen in 2019, zes jaar na oprichting, wel tijd om het stokje over te dragen. De missie en organisatie van het autonome fonds stonden er. Het werd steeds bekender en voorzag inderdaad in een behoefte, waarin marktpartijen niet konden voorzien. Dat hadden de toenmalige bestuurders van gemeente en provincie goed gezien. Bovendien moet je op tijd plaatsmaken voor een jongere garde”. Het gezelschap knikt instemmend.

Op het podium wordt aanstalten gemaakt voor de opening van het verlossingsfeest. De Energiegezant bij de Europese Unie, Joris Hogenboom, is speciaal overgekomen uit Brussel om ceremoniemeester te zijn. Hij fietst het podium op, toegejuicht door de menigte. Na een bevlogen openingsrede nodigt hij Hare Majesteit uit een plechtige, symbolische handeling te verrichten door op een grote groene knop te drukken: een enorme ballon vult zich met waterstof boven de hoofden, de leus “UTRECHT VERLOST VAN CO2!! ” ontvouwt zich.

De krasse knarren heffen het glas, samen met de mannen van het eerste uur.

Klaas Strijbis

juni 2019